مرا چون تا قیامت یار، این است... خراب و مست باشم کار ، این است

110

 

رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

.

.

.

دیگر سراغ شعله آتش زمن مگیر

.

.

.

روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش


در دامن سکوت بتلخی گریستم :|

 

            

 

 

 

 

 

 

 

ته تاریکی، تکه خورشیدی دیدم ،خوردم ،وز خود رفتم و رها بودم

  
نویسنده : ; ساعت ۱٢:٤٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۸/۱۳
تگ ها :